حیران حیران

زندگی ذرهٔ کاهی ست، که کوهَش کردیم 
زندگی نام نِکویی ست که خارَش کردیم
زندگی نیست بِجُز نم نمِ بارانِ بهار
زندگی نیست بجز دیدن یار
زندگی نیست بجز عشق 
بجز حرف محبت به کسی
وَرنه هر خارُخَسی 
زندگی کرده بَسی 
زندگی تجربهٔ تلخ فراوان دارد
دو سه تا کوچه وَ پس کوچه
وَلی وُسعَتِ یک عُمر
 بیابان دارد
من همانَم که خزانِ بسیار 
در بهاران دیده ام
بی وفایی و دو رنگی بسیار 
از آشنایان  دیده ام 
از جَفایِ دشمنانَم هرگِز نمی رَنجم زِبَس
زَخم های بی شُمار از دست یاران دیده اَم
آن چنان این غُصه و غَم ها
 مَرا آزرده اَند
روز روشَن را هم شبیهِ شامِ تارَم دیده اَم
نه بیمارم نه خوشحالم، نه از حالم خبر دارم
گَهی با جان گَهی با دل، گَهی از هر دو بیزارم
گهی خُم‌های در جوشم، گهی خمار می‌نوشم
گهی بیدار وَلی خوابم، گهی در خواب وَلی  هُشیارم
گهی بیگانه از خیشَم، گهی بیگانه هم خیشم
گَهی آنَم، گهی اینَم، گهی سر در گَریبانم
گهی در شور و در سازم، گهی با غُصه می‌سازم
گهی تا عرش می‌تازم، گهی با ذَره می‌سازم
گهی شاد و غَزل‌خوانم، گهی از درد بی‌تابم
چه غوغایی‌ست در این عالم، که من حِیرانِ حِیرانم
 

نه بیمارم نه خوشحالم، نه از حالم خبر دارم
گَهی با جان گَهی با دل، گَهی از هر دو بیزارم
گهی خُم‌های در جوشم، گهی خمار می‌نوشم
گهی بیدار وَلی خوابم، گهی در خواب وَلی  هُشیارم
گهی بیگانه از خیشَم، گهی بیگانه هم خیشم
گَهی آنَم، گهی اینَم، گهی سر در گَریبانم
گهی در شور و در سازم، گهی با غُصه می‌سازم
گهی تا عَرش می‌تازم، گهی با ذَره می‌سازم
گهی شاد و غَزل‌خوانم، گهی از درد بی‌تابم
چه غوغایی‌ست در این عالم، که من حِیرانِ حِیرانم
 




پس چه زیبا می گوید فُروغ فَروخ زاد

«دردی که انسان را به سکوت وامی‌دارد بسیار سنگین‌تر از دردی‌ست که انسان را به فریاد وامی‌ارد؛ و انسان‌ها فقط به فریاد هم می‌رسند، نه به سکوت هم!»