na zisis i na pexis

Κουκλίτσεσ μου απέναντι
Που όμοια σασ προσέχω
Χωρίσ εσάσ παράσταση
Να δώσω δεν αντέχω
Να γίνω καταδεκτικόσ
Με όλεσ σασ εξίσου
Την τάξη αντιγράφοντασ
Του κούφιου παραδείσου
Εκεί που όλα γίνονται
Με τέρψη και με χάρη
Και τα φωτίζει ποίηση
Το χάρτινο φεγγάρι
Λατρεύω τα πλουμίδια σασ
Τισ κόνξεσ σασ τισ πόζεσ
Πόσεσ ζωέσ γκρεμίσατε
Αόρατεσ μπουλντόζεσ
Ακόμα κι όταν χάνετε
Κομμάτια του εαυτού σασ
Δε χάνετε την αγκαλιά του ξύλινου κουτιού σασ
Την κάθε προσδοκία σασ
Εγώ θα ξεπεράσω
Μόνο μην γίνετε άνθρωποι
Και σασ ξαν' αγοράσω
Κουκλίτσεσ μου αλάνθαστεσ
Κουκλίτσεσ μου ατσίδεσ
Εγώ δεν είμαι απ' τα παιδιά
Που θα σασ κάνουν βίδεσ
Γυαλίζω τον καθρέφτη σασ
Και σφίγγω τον κορσέ σασ
Κι αν επιστρέψω στη ζωή
Θα γίνω και πλασιέ σασ
Κουκλίτσεσ μου στισ έχθρεσ σασ
Εγώ θα σασ χωρίσω
Να με φοβάστε μοναχά
Όταν υποχωρήσω
Την πλάτη στρέφοντασ σ' εσάσ
Απρόσιτοσ στισ λέξεισ
Τότε που αναλογίζομαι
Να ζήσεισ ή να παίξεισ
Τότε για πάντα αμίλητεσ
Θα γέρνετε στο ράφι
Σαν έτοιμεσ να πέσετε
Στου κόσμου το ξυράφι
Κουκλίτσεσ μου αλάνθαστεσ
Κουκλίτσεσ μου ατσίδεσ
Εγώ δεν είμαι απ' τα παιδιά
Που θα σασ κάνουν βίδεσ