همسایه

در خیالات خود در زیر بارانی که نیس
می رِسَم با تو به  خانه از خیابانی که نیس
وَ من خیس می شَوم از ریزش بارانی که نیس
می نِشینی رو به رویَم خستگی در می کُنی
من چای می ریزم بَرایت در اِستکانی که نیس

باز می خَندی و می پُرسی 
که حالَت بِهتر است
باز  می خندم که خیلی 
گَرچه که میدانی که نیس 
چِشم می دوزم به نگاهت 
شعر می خانَم بَرایت
واژه ها گل می کُنَد
یاس و مریم می گُذارم ، توی گُلدانی که نیس
چِشم  میدوزم  به چَشمَت
می شَود بِگیری دَستانم را
بین دستانی که نیس

باز وَقت رفتن میشود با بُغض میگویم نَرو 
کمی بیشتر بِمان 
پشت پایت اَشک می ریزم در اِِیوانی که نیس
می رَوی و خانه لبریز از نبودَت می شَوَد
باز تنهاتَر می شَوم با یاد مِهمانی که نیس
وَ باز همه می گویَند 
اَفسون شُده ای هستم پُشت سر یک سایه
او با منُو من با او هم صُحبتُ هَمسایه